ජීවිත අන්දරය - අවසන් දිගහැරුම

පහුගිය දවස්වල තිබුන වැඩ හින්දම පෝස්ට් එකක් කොටා ගන්න වෙලාවක් හොයා ගන්න බැරිඋනා. ජීවිත අන්දරේ කියවපු සෑහෙන දෙනෙක් අනිත් කොටස ගැන අහන්න උනා. අන්තිමේදි කොහොම හරි වෙලාවක් හොයගන්න පු‍ලුවන් උන ගමන්ම මේ පැත්තට ආව ඕන්.

පසුගිය කොටස්

ජීවිත අන්දරය - පළමු දිගහැරුම
ජීවිත අන්දරය - දෙවන දිගහැරුම
ජීවිත අන්දරය - තෙවන දිගහැරුම
ජීවිත අන්දරය - සිව්වන දිගහැරුම
ජීවිත අන්දරය - පස්වන දිගහැරුම
ජීවිත අන්දරය - හයවන දිගහැරුම

*********************************************************************************

පසුගිය කොටසින්

නිරන්තරයෙන් ඈ අසල ගැවසෙන්නට මම ආසා කලෙමි. ඈ අන්සතු බව සිත පිළිගන්නට සූදානම් වූයේ නැත. සිත ඈ ගැන වැඩි වැඩියෙන් සොයන්නට උනන්දු විය. මේ නිසාම ඈ සතුටින් නොවන බව සොයා ගන්නට මට වැඩි දවසක් ගත නොවීය. දුරකථනයෙන් පමණක් දැන හදුනාගෙන සිටි ඔවුන් අතර නිතර සිත් රිදුවීම් සිදුවන බව මට හැගුනේ ය. අවස්ථාවෙන් ප්‍රයෝජන ගන්නට තරම් මම අවස්ථාවාදියෙක් නොවෙමි. එහෙත් මම තව තවත් ඇයට ලන්වන්නට උත්සාහ ගත්තෙමි. ඇයද වෙනදාට වඩා මගේ ඇසුර ප්‍රියකරන බව දැනුනේ ය.

*********************************************************************************

කාලය සෙමින් ගලා ගියේ ය. පරිඝණකය හා පොත් අතර ඒකාකාරී සතියේ දින පහ ගෙවී ගියේ ය. විභාග හා ප්‍රයෝගික ක්‍රියාකරකම් වලට වැඩි කාලයක් වෙන් කරන්නට සිදුවිය. වසරකින් අවසන් කරන්නට අපහසු විශය නිර්දේශයක් වසරකින් අවසන්කරන්නට හබා යෑම ලේසි පහසු කටයුත්තක් නම් නොවුනේ ය. හැම වැඩක් අතරේම මොහොතින් මොහෙතට සිත පුරා ඇදී යන රුවකි. ඇතුගල්පුරට අඩිය තැබුවේ ආදරය කරන්නටනම් නොවේය. එහෙත් අද සිතද මට විරුද්දව යන හැඩකි. මේ පුංචි රුවැත්තිය මගේ මුලු සිතම හිමිකරගෙනය. ඇය අසල රුදෙන්නට සිත බල කරන්නේය. ගොඩනැගුනු මිතුදමින් ඈ හා මා අතර කෙටිපණිවිඩ නිතර හුවමාරු විය.

සිතේ රුදි ආදරය සගවා ගන්නට මම දැරූ සෑම උත්සහයක්ම අසාර්ථක වූවෙමි. තවතවත් උත්සාහ ගැනිමෙන් සිදුවන්නේ මගේ පාඩම් වැඩ පවා මග හැරී යාමකි. අවසානයේ මම තීරණයකට පැමිණියෙමි. ඒ මගේ ආදරය ඈහට පැවසීමටය. එක් දෙයක් ගැන සීතීම හිතා මතාම මම මග හැරියෙමි. ඒගැන සිතන්නට අවශ්‍ය නොවේවියැයි මා තුල ලොකු විශ්වාසයක් තිබුණි. ඒ වෙන යමක් නොව ඈ මට අකමැති වේයැයි යන්නය.

ඒ පෙබරවාරි මාසයයි. මගේ දුරකථනයෙන් කෙටි පණිවිඩයක් යැවුනි. ඒ ඈ වෙනුවෙනි. පසුදින උදෑසනින්ම අධ්‍යාපන ආයතනයේදී මා මුණගැසෙන ලෙස ඉල්ලමිනි. සිතට පුංචි සහනයක් දැනුනේ ඒ කෙටි පණිවිඩය යැවූ පසුවය. ඇතුගල්පුර පුංචි බෝඩින් කාමරයේ නිදි නැති රැයක් ගෙවී ගියේය. වෙනදාටත් කලින් සූදානම් වූ මම අධ්‍යාපන ආයතනයට පැමිණියේ සිතේ දෙගිඩියාවෙනි. සුපුරුදු පරිදි දුරකථනය ආරක්ෂිත අංශයට භාරදීමට පෙර මම තවත් කෙටි පණිවිඩයක් ඇයට යැවුවෙමි. සැනෙකින් පිළිතුරු පණිවිඩයක් ලැබුනේ ඈ ලග පැමිණෙන බව දන්වමිනි. ටික වේලාවකින් පැමිණි ඈ මා අසලට පැමිණියා ය.

*********************************************************************************

 "ඇයි වේලාසනින් එන්න කිව්වෙ"

"මට කියන්න දෙයක් තියෙනව"

"බය හිතෙන දෙයක් නෙමේ නේද? මට අද ස්පීච් එකත් තියෙනව"

නිහඩව ටික වේලාවක් ගතවිය. ඇයට එය කියන්නේ කෙසේද?

"ඔයා කැමතිනම් මම හැමදාටම ඔයාව බලා ගන්නම්"

ඇගේ දෑස් දෙකෙලවර පුංචි කදුලු කැට දෙකක් නලියන්නට විය. ඒ දුකටද සතුටට දැයි එවෙලේ මට නොවැටහුනි. ඇය ඇගේ පුංචි මුහුණ මගේ පපුවෙහි හොව ගත්තේ ඒ ආදරණීය සිත සදාකාලයටම මට හිමි කර දෙමිනි.

*********************************************************************************

ජීවිත අන්දරය මෙලෙස අවසන් කරමි. ජීවිතයනම් මෙතනින් නැවතුනේ නැත. සදාකාලයටම හිමිවූ ආදරණීය සිතැත්තිය අදටත් මා ලගය. දෙමාපියන්ගේ ආශිර්වාදය මැද ඒ ආදරය ගලා යන්නේ ය. එදා මෙදා තුර කාලයේ ඒ අදාරය දිනෙන් දින වැඩි වූවා පමණි. අවසන ජීවිත ගමනේ හිමිකාරිය මට හමුවී ඇත.

මෙතෙක් දවස් ජීවිත අන්දරය සමග සිටි ඔබ සැමට තුති පුදකරමි.