පහන් තාරකා - 3

ආවර්ජනා

පහන් ජීවිත වාළුකාවේ තනිවූ තවමත් පාසල් අධ්‍යාපනය හදාරන තරුණයෙක්. තවත් වසරකින් උසස් පෙළ විභාගයට මුහුණ දීමට සූදනම් වන ඔහු පාසලේ ක්‍රිකට් කණ්ඩායමේ නායකත්වය දරන නිසාම පාසලේ සියළු දෙනම ඔහුව හොදින් දැන සිටී. උසස් පෙළ සදහා නවක සිසුන් බදවා ගන්නා දින උදෑසන පාසලට පැමිණෙන ඔහු නවක අබාදිත තත්වයේ සිටින යුවතියක් මිතුරන්ගේ විහිළු තහළු වලින් ගලවා ගනී.

මේ අබාදිත යුවතිය කව්ද?

අද එතැන් සිට.

පසුගිය කොටස්

පහන් තාරකා - 1
පහන් තාරකා - 2

*********************************************************************************

ඇත්තටම මේ කව්ද?

අලුතින් ආව ළමයෙක් වෙන්න ඕන. නැත්නම් ඉතින් දැකල තියෙන්න ඕනනෙ. ප්‍රශ්නාර්ථයක් මූණෙ තියාගෙනම මම එයා දිහා බැලුව. නිම්නයි, තාරකා නංගියි දෙන්නත් දෙපැත්තෙන් ඉදන් එයා දිහා බලන් ඉන්නව මම ඇස් කොනින් දැක්ක.

කදුළු පිරිච්ච ඇස් දෙක පිහදාන ගමන් එයා අපි දිහා බැලුව.

"තැන්කියූ අයියෙ ඔයාට. මම කේතකී. අලුතින් ආවෙ සයන්ස් එකට"

"අලුතින් ආවහම මෙහෙම දේවල් වෙනව කියල දන්නෙ නැද්ද? අනික කකුලත් බැරුව ඔහොම ඇවිදින්න යනවද?"

මම ටිකක් තදින් ඇහුව.

"මම උදේට කාල අවේ නෑ. කැන්ටින් එකට යන්න හන්ද ආවෙ"

"බබා මේ කෙල්ලව කැන්ටින් එකට එක්කන් ගිහින් පංතියට ගිහින් ඇරලවනවද? කව්රු හරි ඇහුවොත් ඔයාලගෙ අක්ක කෙනෙක් කියන්න"

මම තාරකා නංගිට කිව්ව.

"එන්න අක්කි අපි යන්"

"ආයෙ සැරයක් තැන්කියූ අයියෙ ඔයාට මාව බේර ගත්තට."

"හ්ම්, දැන් යන්න. බබා මෙයාව හොදට බලා ගන්න"

"හරි හරි මම බලා ගන්නම්. අපි යනව. හවස මාත් එක්කම ගෙදර යන්න ඉන්න හොදද"

ඒ දෙන්නට යන්න ඇරල. මම නිම්නත් එක්ක පංතිය පැත්තට ඇවිදගෙන ගියා.

"ආව් ආව් කොල්ල වීරය උනා එහෙනම්"

නිම්න කෑ ගහන්න ගත්ත.

"යකෝ කෑ නොගහ හිටු. මං වීරයෙක් වෙන්න ගියෙ නෑ. වීරයා තව ටිකෙන් ඉස්පිරිතාලෙ අරක වැදුනනම්."

"හරි හරි බං ඕකට ඔච්චර තරහ ගන්න ඕන නැහැනෙ"

පංතියට එනකම්ම නිම්නය ආයෙ කතා කරේ නැහැ. මං හොරෙන් ඌ දිහා බැලුවෙ පුරුද්දක් විදිහට එහෙම නිශ්ෂබ්දව ඉන්න එකෙක් නෙමේ හින්දයි.

"පහන්"

පොත්ටික මේසෙ උඩින් තියෙන ගමන් නිම්නය කතා කලා.

"ඇයි"

"ඒ කෙල්ල ඇත්තටම ලස්සනයි මචං. උබට සිරාවටම මැච් වෙනව"

"මේ මගෙන් මුකුත් අහගන්න එපා. ඔච්චරටම ලස්සනනම් උබ දාගනින් මම උබට උදව් කරන්නම්"

"නෑ පහන් මම ඇත්තටම කිව්වෙ. ඒ වගේ ලස්සන කෙල්ලෙක් ගැනපෙන්නෙ උබ වගේ හැන්ඩියෙකුටම තමා. මම වගේ බයියෙකුට නෙමේ"

මම මුකුත් කියන්න ගියෙ නැත්තෙ නිම්න ඒක කිව්වෙ සිරාවටම කියල මට තේරුන හින්ද. මම ඒ රුව මතක් කරගන්න උත්සහයක් ගත්ත. උස අඩි පහක් විතර ඇති මගෙ හිතේ ඊට වඩා වැඩි වෙන්නනම් විදිහක් නෑ. රවුම් මුහුණ සිහින් දිගටි ඇස් දෙක. ශික් මොනවද මම මේ කල්පනා කරන්නෙ. කවදාවත් කෙල්ලෙක් ගැන ඕනාවට වඩා හිතන්න ගියෙ නැති මම දැන් ටිකකට කලින් දැක්ක කෙල්ලෙක් ගැන මොනවට මෙච්චර කල්පනා කරනවද. මම ඉස්සරහ බලද්දි නිම්නය හිනා වෙවී මගෙ දිහා බලන් ඉන්නව.

"මොකද උබ හිනා වෙන්නෙ"

"උබේ මූණෙ පෙරහැරක් යනව. ඒක දිහා බලන් හිටියෙ"

"උබට මම"

මම නැගිටිද්දි ඌ පංතියෙන් එලිය දුවලත් ඉවරයි. මමත් ඒ පස්සෙන්ම පංතියෙන් එලියට ආව. ඒත් එකම පාසල ආරම්භ කරන සීනුව නාද උනා. අද සදුද නිසා ප්‍රධාන රුස්වීම තියෙනව. මම නිම්නත් එක්ක ඒ පැත්තට ඇවිදගෙන ගියා.

*********************************************************************************
ප.ලි. ටික දවසක් ලිව්වෙ නැති හින්ද ලියවිල්ලේ රටාව වෙනස් උනාද මන්ද. එහෙම උනානම් සොරි වෙන්න ඕන. අනික ටිකක් කෙටිත් උනා. ඉක්මනින්ම අනිත් කොටසත් අරගෙන එන්නම්.

පොටෝව ගත්තෙ මෙතනින් -
http://www.theanimegallery.com/data/thumbs/370px/0126/tAG_126319.jpg

කවි කාරියක්

සෙනසුරාදා, ඉරිදා කියන්නෙ ගෙදර ඉන්ඩවත් හරිහමන් නිදහසක් නැති දවස් දෙකක්. ඒ මොකෑ කිව්වොත් ඉතින් අම්බානෙට පන්තිනෙ. උදේ ගෙදරින් ගිහාම හවස තමයි ආයේ එන්නෙ. ඒක හින්ද ඉතින් අතක් පයක් හොලවන්ඩවත් වෙලාවක් නෑ. ඉතින් මෙහෙම ඉන්න දවසක ඔයාලට මතක ඇතිනෙ මම අර පිටසක්වල කේස් එකක් ගැන පෝස්ට් එකක් ලිව්වා, එන්න එදා මම අපේ මේ අවුරුද්දෙ උසස්පෙල කරන, ඒ කියන්නේ මේ වෙද්දෙ උසස්පෙළ ලියන අක්ක කෙනෙක්ට මැසේජ් එකක් දාල ඇහුව විභාගේ ලේසිද කියල. පිළිතුර හැටියට ආවේ ලේසියි කියල තමයි ඕන්. ඊටපස්සෙ කිව්ව පේපර් ඕනෙනම් අරන් යන්ඩ එන්ඩ කියල. මටත් ඉතින් අර ගෙදර ඉන්න දවස්ටිකේ යන්ඩ වස කම්මැලි හින්ද දවසක් පන්ති ඇරිල එන ගමන් ඒ පැත්තට ගොඩ උනා පේපර් ටික ඉල්ල ගන්ඩ. ඉතින් ඒ ගොඩ වෙච්ච ගමන කියෝ කියෝ පැය භාගයක් විතර හිටියා. ඒ කතාකරපු මාතෘකාව කොහෙන්හරි ගිහින් බ්ලොග් ලිවිල්ල කියන පැත්තට සැට් උනා.

ඒ අක්කටත් බ්ලොග් එකක් ලියන්න ඕනලු ඒත් බ්ලොග් එකක් හදන්න දන්නෙ නෑලු. මේ දවස්වල කොම්පියුටර් එකත් කැඩිලලු. ඒකත් හදාගෙන ඩොන්ගල් එහෙකුත් ගන්ඩ ඕන කිව්ව. මමත් ඉතින් වැඩර් වගේ කිව්ව ඩොන්ගල් එකක් ගත්තම කියන්න මම හදල දෙන්නම්කො කියල. ඉතින් මේ කියන අක්ක ඉගෙන ගන්ඩත් හරි දක්ෂයි. ඒ වගේම තමා කවිලියන්නත් හරි දක්ෂයි. ඉස්කෝලෙ පොත්වල වැඩිහරියක් තියෙන්නෙ කවි. ඉතින් මේ ඊයේ පෙරේදා තිබ්බ උසස්පෙල විභාගෙදිත් මෙයා කවි ලියල තිබ්බා.

ඒ කෙසේද යත්, ඉරි ගහන පේපර් එකක් ලියද්දි ඕනෙනම් කටුසටහන් ගහන්ඩ කියල කොලයක් දෙනවනේ. ඉතින් ඉරිගහන පේපර්එක ඉක්මනට කරල ඉවර වෙලා. මෙයා මේ කොලේ අරන් කවිවගයක් ලියල. ලියපු කවිවල කොටස්වගේකුත් කිව්වා මට හරියට මතක නෑ. මොකක්හරි පොඩි ලව් සීන් එකක් ගැන තමයි ලියල තිබ්බෙ. ගමේ ඉස්කෝලෙන් පටන්ගත්තු ලව් කේස් එකක් ගැන. ඉතින් අර පේපර් එක එකතුකරන්න කලින් අර කටුසටහන් ගහන්න දුන්න කොලේ එකතුකරනවලු. ඒ එකතුකරපු සර් අර අක්කගෙ කොලේ තිබ්බ කවිටික දැකල ඒක උඩින්ම තියාගෙන කවිටික කියෝ කියෝ ගිහින් කිව්වලු

“ ගමේ ඉස්කෝලෙන් පටන් අරන් ඇවිත් තියෙන දුරක් “ කියල

ඉතින් මුළු පන්තියම හිනාවෙනවලු. ඉතින් ඔය වගේ කතා ටිකක් කියෝ කියෝ ඉදල ආර්ථික විද්‍යාව පේපර් එකත් ඉල්ලන් එන්ඩ යද්දි ඒ අක්ක කියනව “ ඔය තියෙන්නෙ මගෙ වැඩ තමයි “ කියල බැලින්නම් අර පේපර් එකේ වටේට තියෙන ඉඩේ ඒ කියන්නෙ පේපර් එකේ බෝඩරේ රූලක් විදිහට අරන් ඒ කොටුව වටේට කවි වගයක් ලියල. ඉතින් බලාහල්ලකෝ වැඩක්. මෙන්න මෙහෙමයි කවිටික

(මේ වම් පැත්තෙ තිබ්බ කොටස)දෑස් මානෙක සිහින උල්පත හිතේ ශක්තිය රජ වුණා - ගතට ලෙඩමුත් හිතට නෑ ලෙඩ Loding another side......

(මේ දකුනු පැත්තේ) මතක සිත්තම් පා උනා - සිහින මන්දිර යානවාහන දවල් හීනෙක සුවදෙනා - සතුට සැනසුම පතමි

(මේ අන්තිම කොටස යටම) හැමදා දිනක නිවනට යා වෙනා.....  Stop

ඉතින් ඔන්න ඔහොමයි කවිටික ලියල තිබ්බෙ එකපැත්තක කෑල්ලයි අනිත් පැත්තෙ කෑල්ලයි අන්තිම කෑල්ල යට පැත්තෙයි. ඔය ලියල තියෙන ඉංගිරීසි කෑලි ටිකත් ඒ විදිහටම ලියල තිබ්බ. ඉතින් කවිය හරියට ගලපල හදල ගත්තම මෙන්න මෙහෙමයි එන්නෙ.

දෑස් මානෙක සිහින උල්පත හිතේ ශක්තිය රජ වුණා - ගතට ලෙඩ මුත් හිතට නෑ ලෙඩ මතක සිත්තම් පා උනා

සිහින මන්දිර යානවාහන දවල් හීනෙක සුවදෙනා - සතුට සැනසුම පතමි හැමදා දිනක නිවනට යා වෙනා....

ඉතින් මේ අක්ක දවසක බ්ලොග් එකක් ලියන්න ගත්තම අපිත් අතහිත දෙන්ඩ ඕන. මොකද කියනවනම් තාම බ්ලොග් එක හදල නැති උනත් බ්ලොග් එකක් හදපුවම දාන්න දේවල් දැන් ඉදන්ම ලියලලු තියෙන්නෙ. ඉතින් අපි ඒ කවිකාරිට බොක්කෙන්ම හෙල්ප් දෙන්න බලන් ඉමු හොදේ. එයාගේ බ්ලොග් එක කමින් සූන් ඈ. 

ලියන්නේ පොඩි ශාන්.

මා හද සසල විය

පුරුදු පරිදි හංදියට වී බස් එකක් එනතුරු සිටි මගේ අතට සීතල වතුර බින්දුවක් වැටුනේය. වැස්සක් එන පාටක් උදේ නොතිබුනද සිහින් පොද වැස්සක් කොටින්ම කිව්වොත් මල් වැස්සක් ඇද හැලෙන්නේ උදෑසනම සිසිල් කරවමිනි. වැස්සෙන් බේරෙන්නට ගසක් යටට යෑමට හැකියාව තිබුනද ඒ මල් වැස්සේ තෙමෙන්නට මගේ සිත මට බල කරයි. 

ඈත වංගුවෙන් හැරුන මා හැමදාම යන  සුපුරුදු බස්රථය හදුනාගැනීමට මට හැකිවිය. වේලාසනින් පාසලට යන්නට පුරුදු වී සිටි මට ඒ බස්රථය දැන් පුරුදුය. උදෑසන සෙනග අඩු නමුත් ඉක්මනින් යන බස් රථයක් බැවින් මම එයට කැමති වීමි. පාරවල් දිගේ කාලය මිඩංගු කරන්නට මම අකමැති වීමි.

බස්රථයට අත ඇල්ලුවත් නැතත් එය පුරුද්දට මා වෙනුවෙන් නවත්වයි. නමුත් මා පුරුදු පරිදි අත අල්ලා බස් රථයට ගොඩ උනෙමි. මා බසයට ගොඩ වෙනවාත් සමග මල් වැස්ස මහ වැස්සක් බවට පත් වූයේ නිතැතිනි.

“ගුඩ් මෝනින්  මහත්තයා“ හැමදාම යන බස් එක හින්ද මාව හොදින් අදුනන කොන්දොස්තර අංකල් කීවේය. මමත් පුරුදු හිනාවත් එක්කම කතාව පටන් ගත්තෙමි.

“ ගුඩ් මෝනින්. අද එකපාරටම මාර වැස්සක්නෙ වැටුනෙ නේද අංකල්“

“ ඒකනේ මහත්තයා මෙහෙම උනාම මුළු දවසම එපා වෙනවා“ 

“ මේ වහින කාලෙත් නෙමේනෙ නේද අංකල්. වහින කාලෙට හරියට වහින්නෙ නෑ. වහින්නැති කාලෙට තමා මොර සූරන්න වහිනනෙ.“ වැස්සත් සමග අමනාපයෙන් යුතුව මම පැවසීමි.

වියපත් දෑසින් බස් රථයේ ජනේලයෙන් පිටත බලාගෙන කල්පනාවක ගිලී සිටි අංකල්ට මාගේ වදන් ඇසුනාද යන්න මට සැක සිතිනි.

“මිනිස්සු වෙනස්වෙද්දි ඒත් එක්ක සොභාදහමත් වෙනස්වෙනවා මහත්තයා.“

ඔහු පැවසූ වදන් වලින් ඒ සැකය තුරන් වී ගොස් මාවද කල්පනා ලෝකයකට ඇද දමන්නට සමත් විනි. මෙතෙක් කල් ඔහු දැක තිබුනත් පළමු වතාවට මම ඔහු දෙස හොදින් බැලීමි. පළල් නලල් තලයකුත් උකුසු ඇස් දෙකකුත් හිමි මේ වියපත් මිනිසා ජීවිතයේ කටුක බලපෑම්වලට ගොදුරුව ජීවිතයේ අප නොදුටු පැත්තක් දුටු නැනවත් මිනිසෙක් විය හැක. රාජකාරිය සදහා පාසලට යන සෑම දිනකම පාහේ කතා බහ කර දැන අදුනගත් මේ වියපත් මිනිසාගේ කතාබස් තුලින් ඔහු ජීවිතයේ ලබා ඇති අත්දැකීම් සමුදාය පිළිබද දැනීමක් මට ලබා ගත හැකිවිය.

“ මොකද මහත්තයා බර කල්පනාවක“

“ අංකල්ගැන තමා අංකල් කල්පනා කලේ. අංකල් ජීවිතේ ගොඩක් දුක් විදපු කෙනෙක් කියල මට හිතුන“

විවෘත මිනිසෙක් වූ මම විවෘතව කතා කරන්නට කැමැත්තෙමි. එබැවින් මා සිතමින් සිටි දෙය කෙලින්ම කියන්නට මම මැලි නොවුයෙමි.

“ දරුවො වෙනුවෙන් අවංකව කැපවෙන තාත්තල ගොඩදෙනෙක් ජීවිතේ ගොඩක් දුක් විදිනවා මහත්තයා.“

“ ඔන්න මහත්තයා ස්ටෑන්ඩ් එකටත් ආවා. පරිස්සමින් ගිහින් එන්න. වැස්ස අඩුවෙන පාටකුත් නෑ වගේ.“

“ මම එහෙනම් යනවා අංකල් හෙට උදේට ආයේ හම්බෙමුකෝ“ දොර ලගට ලංවෙමින් මා පැවසුවේ පුරුද්දට මෙන් හැමදාම බෑගයේ දමාගෙන යන පොඩි කුඩය අතට ගනිමිනි. 

බස්රථය නැවැත්වු විගස කුඩය ඉහලමින් එලියට පැන ගත් මම වැස්සෙන් බේරෙන්නට කුඩය තුල ගුලිගැහෙමින් පාසල වෙත පිය නගන්නට වීමි. බස් නැවතුම්පළෙහි සිට පාසලට යාමට ටික දුරක් ඇත. දහවල් වන විට කාර්යබහුල නගරයත් වූවත් හදිසියේ වට වැස්සෙන් බේරෙන්නට කඩසාප්පුවල අයිනට වී සිටි කිහිප දෙනෙක් හැරෙන්නට වෙන  කිසිවෙක් නගරයෙහි දකින්නට නැත. වැස්සෙන් ඔලුවත් ඇගත් අමාරුවෙන් බේරා ගත්තත් සපත්තු දෙක තුලට වතුර යන එකනම් නැවැත්විය නොහැක. 

හෙමින් හෙමන් ඉදිරියට ඇදෙන මා නෙත ගැටුනු දර්ශනයකින් මගේ සිත සසල වී ගියේ නිතැතිනි. පාරෙන් ටිකක් ඉවතට වෙන්නට වැස්සට තෙමෙමින් කුණුබක්කියක් අවුස්සන ගැහැනියක් මා නෙතට හසුවිය. මේ මහ වැස්සේ තෙමෙමින් කුණුබක්කියක් අවුසන මැය මානසික රෝගියෙක් විය හැකියයි මට සිතුණි. නමුත් ඇති වූ කුතුහලයත් සසල වූ සිතත් සමග මට ඇයව පසු කර යාමට නොහැකි විය. යන ගමන මදකට නවතා ඇය වෙත පිය නැගුවේ ඇගේ මේ ක්‍රියා කලාපයට හේතුව සොයා බැලීමේ දැඩි උවමනාවත් සමගයි. ඇය කෙතරම් ඇගේ කාර්යයට සිත යොදවා ඇත්ද යත් මා ඇගේ ලගට ගියත් ඈ මා නොදිටීය. එම නිසා මා ඇය පසුකර කුණුබක්කියේ අනික් පසට ගොස් ඈ දෙස හැරී බැලුවෙමි.

මා දෙස එක් වරක් හැරී බැලූ ඇය නැවතත් ඇගේ කාර්යයට යොමු වූවාය. ඇය දෙස හොදින් බැලූ මට ඇය මානසික රෝගියෙකුයැයි කියන්නට හැකි එකම අවස්තාව ඇගේ මේ ක්‍රියාකලාපය පමණක් බව පැහැදිලි විය. ඇය පිස්සියක් නොවේනම් මේ ක්‍රියාවට හේතුව කුමක්ද? ඒ පැනයට මාගේ සිතින් ලද පිළිතුර ඇය ඇමතීමට මා යොමු කෙරිනි. මගේ බෑගයේ තිබූ බත් මුල අතට ගමන් මම ඇය ඇමතුවෙමි.

“අම්මේ, අම්මා ඇයි මේ වැස්සේ කුණුබක්කි අවුසන්නේ. බඩිගිනිනම් මේ බත් එක ගන්න. ඔහොම වැස්සට තෙමෙන්න එපා.“ 

මගේ නිගමනය නිවැරදිය. දුක්බර මුහුනකින් මා දෙස බලා සිටි ඇය මා දෙසට පැමිණ මා දිගුකල බත් මුල අතට ගත්තේය. 

“ පින්සිද්ද වෙනවා පුතේ. මම දවස් දෙකකින් හරියට කෑමක් කාල නෑ. බඩගින්න ඉවසන්න බැරි තැන තමා කුණුබක්කිය ඇදලා කන්ඩ දෙයක් හෙව්වෙ.“

ඇගේ වදන් මාගේ ශෝකය දෙගුන තෙගුන කල අතර ප්‍රශ්න වැලක මා පටලා දැමීමට සමත් විය. හිතට නැගුන දුකත් කුතුහලයත් සමග ඒ ප්‍රශ්න එකින් එක මුදා හරින්නට මම පටන් ගතිමි.

“ අම්මට ඉන්න තැනක් නැද්ද? ළමයි නැද්ද? නෑදෑයෝ නැද්ද?“
මා එක පිට එක ප්‍රශ්න කිහිපයක් ඇය වෙත යොමු කලේ පිළිතුරු පිළිබද වැඩි බලාපොරොත්තුවක් නැතිවය.

“ දේපළ ඉඩකඩම් ඔක්කොම දරුවන්ට ලියල දුන්නේ ජීවිතේ අන්තිම කාලේ දරුවොත් එක්ක සතුටින් ඉන්න කියල හිතාගෙන. ඒත් දරුවොත් වෙනස්කම් කරද්දි මහ පාරේ පිහිට විතරයි පුතේ. සල්ලි නැති කල නෑදෑයෝ බලන්නෙත් නෑ.“

ඇගේ දෑසින් වැටෙන කදුලු ගිගුම් දෙමින් වැටෙන මහ වර්ෂාවත් පරදවන තරම් විය.

“ අම්මගේ පුතාල කවුද අම්මේ අම්මව ආයේ ගෙදරට ඇරලවන්න මට පුළුවන්.“

“ ඒ ගෙදර ඉන්න බැරි නිසාමයි පුතේ මම පාරට බැස්සේ. ආයේ එහෙ යන්න මගේ බලාපොරොත්තුවක් නෑ.“ 

“ අම්මට ගොඩක් බඩගිනි ඇතිනෙ  තෙමෙන්න නැති තැනකට ගිහින් ඔය බත් එක කන්න“

වෙන කිවයුතු දෙයක් සිතට නොනැගුනු හෙයින් මම කීවෙමි. මට නැවතත් පින් දුන් ඇය මොන මොනවාදෝ කියමින් තාමත් වසා තිබූ කඩයක හට් එකක් තුලට යනු මම බලා සිටියෙමි. වෙනත් කලහැකි යමක් නොතිබුනෙන් මම නැවතත් පාසල වෙත යන්නට පටන් ගත්තෙමි. වර්ෂාවත් තරමක් දුරට තුරල් වී ගොස් තිබිනි. සිත පොරකන හැගීම් සමුදායක් සමග තනි වී මම සෙමින් සෙමින් පාසලට ඇතුල් වුනෙමි.

දරුවන් වෙනුවෙන් මුළු ජීවිත කාලයම කැප කර, දරුවන් වෙනුවෙන් තම සතුට කැප කර, දරුවන් වෙනුවෙන් තමාගේයැයි කිව හැකි සියල්ලම කැප කරන ආදරණීය මව්වරුන්ගේත් පියවරුන්ගේත් අවසන් ඉරනම කුමක්දැයි කාටනම් කිව හැකිද?

බලන් කඩතුරා හැර දෑසේ

ගං දිය සිපගෙන වෙල් යාය අතරින් ඇදී එන සිහිල් මදනල ගත දැවටෙන්නේ කෙතරම් කාලයකට පසුවද? ජීවිතයේ දියුණුව උදෙසා ඉපදී හැදී වැඩුනු සුන්දර ගම්මානය අත හැර යන්නට කැමත්තක් නොතිබුනද, මිනිසුන් නොමරා මරන මිල මුදල් හිඟ කම හමුවේ කරගත හැකි යමක් නොතිබුන නිසා ගම අතහැර නගරයට යන්නට සිදු උනේ මීට අවුරුදු දහයකට පමන පෙරයි. ඒ ගිය ගමනෙන් පසු පුරා වසර දහයක් පුරා නගරයේ ඒකාකාරී දිවියකට සිරවී බිත්ති හතරක කාමරයකට කොටු වී අනාගතය වෙනුවෙන් ජීවිතයේ හොදම කාලය කැප කරන්නට මට සිදුවිය. පවුලේ සියල්ලන්ගේම දියණුව උදෙසා ඒ කැප කිරීම කරන්නට මට හැකියාව තිබීම මා භාග්‍යක් කොට සලකමි. ජීවිතයේ ඉදිරියට මගේම කියා ව්‍යපාරයක් කරගෙන ගමෙහි ජීවත් වන්නට මට දැඩි උවමනාවක් තිබිනි. විදි දුක්වල ප්‍රතිඵලය බැංකු ගිනුමක් තුල තැන්පත් කර ඇත. ඒ මුදල් යොදවා මාගේ කියා යමක් කරන්නට තිබූ උවමනාව රැකියාව අතහැර එන්නට මා පෙළඹවිය.

“ මහත්තයා මොකද කල්පනාව වාහනේ කැඩිලාවත්ද?“

මෙතෙක් වේලා සිතුවිලි අතර දැහැන්ගත වී සිටි මා පියවි ලෝකයට පැමිනියේ ඒ ඇමතීමත් සමගය. කාර් එකෙහි බදට හේත්තු වී සිටි මම ආපසු හැරී බැලුවේ කතා කල පුද්ගලයා කවුදැයි දැනගැනීමටය. හැරමිටියකට වාරු වී මා දැස බලා සිටි ඔහු හඳුනා ගැනීමට මට වැඩි වේලාවක් ගියේ නැත. ගමේ පාසලේ මට අකුරු කරවූ ඔහු විශ්‍රාම ගියේ මා පාසලෙන් ඉවත්වන්නටත් ප්‍රථමය. දැන් ජීවිතයේ සැදෑ සමය ගත කරන ඔහුගේ වියපත් දෑසට මා හඳුනා ගැනීමට නොහැකි වූ බව මට හැඟුනි.

“නැහැ සර් ප්‍රශ්නයක් නැහැ කාලෙකින් ගමට ආපු නිසා මේ පැත්ත බලන්නයි වාහනේ නවත්තන් උන්නෙ.“

මාගේ ප්‍රථිචාරයෙන් විමතියට පත් බවක් පෙන්වූ ඔහු මා දෙස මොහොතක් විපරමින් බැලූවේය.

“ ගම්බාර දෙයියන්ට ඔප්පු වෙච්චාවේ මේ අපේ සුධීර පුතා නේද?“

“ මං හිතුවේ සර්ට මාව අඳුර ගන්න බැරිවෙයි කියල“

වියපත් මුහුණට සිනාවක් නංවාගත් ඔහු මා දෙස බලාගෙන අතීතය සිහි කරන්නට වෙහෙසුන බවක් පෙනුනි.

“ ඉස්කෝලේට හිටිය දක්ෂම ළමයව අදුර ගන්න බැරි වෙන තරම් මම වයසට ගිහින් කියල මම හිතන්නෙ නෑ පුතා“ “ නගරේ ජීවිතෙන් මිරිකිලා නගරේ පීඩනවලින් තැලිල පොඩිවෙච්චි පාට හින්ද අඳුර ගන්න ටිකක් විතර වෙලා ගියා.“ “ මම හදිසි ගමනක් යන ගමන් හවස් ජාමේ සුධීරලගේ ගෙවල් පැත්තට ගොඩ වෙලා යන්න එන්නම්.“

ඒසේ කියූ ඔහු මගෙන් සමුගෙන යන්නට ගියේය. ඈත වංගුවකින් ඔහු නොපෙනී යන තෙක්ම ඔහු කියූ දෙවල් මාගේ මනසේ රැව් දුනි. වාහනයට ඇතුල් වී එය පණගන්වාගත් මම සෙමින් සෙමින් ඉදිරියට ගියේ ගමෙහි වී ඇති වෙනස්කම් හදුනාගැනීමේ අටියෙනි. මා නගරයේ සිටි අවුරුදු දහයක කාලයක් තුල නගරය විශාල වශයෙන් විපර්යාසයන්ට භාජන වී වෙනස් වූ ආකාරය මා දැක තිබුනි. නමුත් ඒ වසර දහයක කාලය තුල ගමෙහි හඳුනාගන්නට තරම් වෙනස්කම් ඇති වී නැති බව මට පෙනුනි. කුඩාවට තිබූ නිවෙස් පමණක් විශාල කර සාදා තිබිනි.

සෙමින් ඉදිරියට ඇදෙන වාහනයේ ඉදිරිපස වීදුරුව තුලින් පෙනෙන දර්ශන දෙස මා බලා සිටියේ ආශාවෙන් නරඹන චිත්‍රපටියක රූප රාමු දෙස බලා සිටින්නා සේය. අපේ නිවස දැක ගැනීමේ අටියෙනි මා ඊලග වංගුව හැරවූයේ.

 මා ගමෙන් යන විට පොල්අතු පැලක්ව තිබූ අපේ නිවස දැන් විශාල උළු ගෙයක් බවට පත්ව තිබුනි. මා නගරයේ සිට නිවස සෑදිමටත් එදිනෙදා වියදමටත් එව් මුදලින් හොදින් ප්‍රයෝජන ගන්නට තාත්තා සමත්ව ඇති බව ඒ නිවස දකින විට මට හැඟුනි. 

විවෘත කර තිබූ ගේට්ටුවෙන් ඇතුලට වාහනය ඇතුල් කරන විට මිදුලේ සිටි බල්ලෙක් බුරාගෙන ඉදිරියට ආවේය. වාහනයේ නලා හඬත් බල්ලාගේ බිරීමත් නිසාදෝ ඉදිරි දොරින් එලියට පැමිණියේ මාගේ ආදරණීය බාල සහෝදරියයි. වාහනය නැවැත්වූ මම එයින් එලියට බැසගත්තේ සැනසුම් සුසුමක් හෙලමිනි. නැවත ගෙදරට එන්නට හැකිවීම නිසා කියාගත නොහැකි තරම් සතුටක් මා සිත වෙලාගෙන තිබුනි.

මා දුටු විගස පුදුමයට පත් නංගී දිව විත් මා වැලද ගත්තේ “ අම්මේ අයියා අපිව බලන්න ඇවිත් “ යනුවෙන් මහ හඩින් කෑ ගසමිනි. මගෙන් මදී මා දෙස නැවත හොදින් බැලන නංගීගේ දෑසෙහි රැඳුනු කඳුලු කැට එක දෙක බිම වැටී මිදුලෙහි වූ වැල්ලෙහි මිහිදන් විය. නංගීගේ කෑ ගැසීම නිසා දුව ආ මවත් පියාත් දෙසට ගමන් කල මා අම්මාව හා තාත්තාව වැළද ගත්තේ අපමන සෙනෙහසකින් යුතුව. මාගේ අතින් අල්ලාගෙන අම්මා මාව ගෙතුලට එක්ක ගියේ සතුටු කඳුලු වගුරවමිනි. අප පිටුපසින් තාත්තාත් නංගීත් ගෙට ඇතුල් විය.

“ අනේ පුතේ උඹට අපි කොච්චර කිවුවද අපිව බලල යන්න එන්න කියල. ඒත් අවුරුදු දහයක් යනකම්ම උඹට එන්න බැරි උනානේ අපිව බලන්න.“

අම්මා අඩන්නට වුයේ එසේ කියමිනි. තාත්තා අම්මා ලඟට පැමින ඇගේ හිස අතගෑවේය. ඉස්සර සිටම තාත්තා එහෙමය අපි කවුරුවත් අඬනවාට ඔහු අකමැතිය. එවිට ලඟට පැමින අපිව සනසන එක තාත්තගේ පුරුද්දකි.

“ දැන් අඬන්න ඕනේ නෑනේ මැණිකේ පුතා ගෙදර ආවනේ “

“කියන්නෙවත් නැතුව ආවේ හරි නරකයි ඔයා“ නංගී මා අසලට විත් කීවේය.

“ඔයාලව පුදුම කරන්න හිතන් එහෙම ආවේ“ මෙතෙක් වෙලා නිහඬව සිටි මම කීවෙමි.

“ ආ... මෙහෙ එනවකෝ අර කාර් එකේ බඩු වගයක් තියනව ඒවා ටික අරන් එන්න.“

මම නංගීවත් ඇදගෙන ගොස් වාහනේ තිබූ මගේ බඩුබාහිරාදියත් ගෙදර අයට ගෙනා තෑගිබෝගත් අරගෙන නැවත ගෙට එන විට තාත්තා මා දෙස බලා සිටියේය. ඔහුගේ දෑසෙ පිට වන්නට පොර කමින් කඳුලු කැට කිහිපයක් විනි. එදා සිටම අප වෙනුවෙන් තාත්තා විදි දුක් ගැහැට නිම වී ඇතත් ඔවුන් වෙනුවෙන් දුක් විදි මා නිසා ඒ කඳුලු කැට ඉපදෙන්නට ඇත.

“ අපි එපා කියද්දි උඹ කොළඹ ගියාට උඹ දියුණු වෙලා තියනව පුතේ. ඒත් බලපන් උඹ දිහා ඇටසැකිල්ලකට දෙවෙනි නෑ. ගමේ ඉද්දි උඹ හිටියෙ ඔහොම යෑ.“ කියූ තාත්තා ගේ පිටුපස පැත්තට ගියේය.

“ අම්මෝ මට මහන්සියි හලෝ නාගන්න ඕනා. ඇලේ වතුර තියනවද දන්නෙ නෑ නාගන්න.“ මම නංගීගෙන් අසුවෙමි.

“ මම හිතුවේ බාත් රූම් එක කොහෙද කියල අහයි කියල.“ නංගී නෝක්කාඩුවක ස්වරයෙන් කීවේය.

“ ගමෙන් ගියාට මට ගම අමතක වෙලා නෑ නංගී හැමදාම නිදාගත්තම හීන දකින්නෙ ගම ගැනමයි.“ මම දුකින් කීවෙමි.

“ අයියෝ විහිලුවක් අනේ කලේ. යන් යන් ඇලේ වතුර තියෙනව ඇති වෙනකන් නා ගන්න.“

මම ඇදුම් මාරු කරගෙන තුවායත් රැගෙන බෑග් එකේ තිබූ විශාල චොකලට් රෝල් එකත් අරගෙන එලියට ආවෙමි. චෝක් රෝල් ගත් නංගී එය මේසෙ උඩින් තියා ඉක්මනට ආපසු අවේය. අපි දෙන්නා ගෙයි පිටු පස දොරින් ගොස් වෙල් යායට පය තියනවාත් සමගම තාත්තාත් පැමින අපිත් සමග එක් විය. ඇළට ගොස් මම හොදින් නා ගත්තේය. තාත්තාත් නංගීත් මා දෙස බලමින් මොනවාදෝ කියමින් සිනාසෙමින් සිටියේය. ගමේ සුවඳින් පිරී ගොස් තිබූ හිතත් අරන් මම ගොඩට ආවේ තාත්තා දෙස බලමිනි.

“ මම ආයේ යන්නේ නෑ තාත්තෙ, මම රස්සවෙනුත් අස්වෙලයි ආවේ. ගමට වෙලා මොනාහරි කරන්නයි කල්පනා කරන්නෙ.“

“ ඇති යන්තම් මම හිතුවෙ යන්ඩ හිතන් ආවා කියල“ නංගී සතුටින් කීවේය.

“ බලපන් පුතේ ගම දිහා ටිකක්. ඔය සල්ලි පස්සේ නැහෙන මිනිස්සුද ගමේ ඉන්නෙ.“

“ ගමේ වෙලෙන් ගන්න හාල් වලින් බත් ටිකක් කාලා, ගමේ පළතුරක් එළවලුවක් කාලා හැදෙන ගමේ මිනිස්සු ළග තමා මනුස්සකම තියෙන්නෙ.“ 

“ගමේ තමා පුතේ මිනිස්සු ඉන්නෙ. නගරෙ ඉන්නේ රොබෝලා සල්ලි හොයන්ඩ කියල උන්ට කිව්වම උන් ඒක කර කර ඉන්නවා. ගමේ මිනිස්සු ජීවත්වෙන මිනිස්සු. මැරිච්ච මිනිස්සු ගනේට වැඩෙන්ඩ උඹ ආයේ යන්ඩ එපා.“

තාත්තාගේ කතාව ඇත්තය. සොහොන් පිටියක ඇවිදින අවතාර පරිද්දෙන් දවස පුරා කොන්ක්‍රීට් කණු අතර ඇවිදිමින් ඒකාකාරී ජීවිතයක් ගත කරන නගරයේ මිනිසුන්, මිනිසුන්යැයි කිව හැකිද?

නියම මිනිසෙකු ලෙස සමාජය දෙස බලන විට, ගමේ කුඹරක් කොටා මුලු රටටම බත් කන්නට දෙන ගොවියාත්, ඒ බත් කමින් සල්ලි මත්තේම නැහෙන ව්‍යාපාරිකයිනුත් අතර අහසට පොළව මෙන් පරතරයක් ඇති බව පෙනෙයි. ගමට වී ගමේ මිනිසෙක් ලෙස ජීවත් වන්නට නැවතත් හැකි වීම පිළිබද උපන් සොම්නසින් යුතුව මා නිවසට යන්නට හැරුනි. ගමේ කුඹුරු අතර හැදීවැඩී වියපත් වූ පියාත් සමග නංගීත් මා පසු පසින් එති.

සිරාවටම පිටසක්වලයො ඇවිල්ලද ඕයි?

අලෝ කස්ටිය කොහොමෙයි සැප සනීප. මගෙ අම්මේ ගොඩ කාලෙකට පස්සෙ මේ පැත්තට එන්ටර් උනේ. ලොකු ශානා දාන පොස්ට් ටික කියෝ කියෝ හිටිය මිසක මොනාවත් දැම්මෙ නෑ නෙව. ලගදි අපේ ගෙවල් පැත්තට එන්ටර් උන සුදර්ශන සහෝදරයත් ඇහුවෙ මොකෝ ඕයි වෙලා තියෙන්නෙ පෝස්ට් එකක්වත් දාන්නෙ නැද්ද කියල. ඒක හින්දම මේ ඊයෙ පෙරේදා වෙච්ච පොඩි සිංකෝන් එකක් ගැන පෝස්ට් එකක් ලියන්ට කියලයි ලැහැත්ති උනේ.

ලබන අවුරුද්දෙ අ.පො.ස.උ.පෙ. ට ලියන්ටත් තියන එකේ පාඩන් කොරන්නෙ නැතුව කොම්පියුටරේටම එබිල ඉන්න හින්ද බැනුම් අහන්නෙ නැති දවසක් නෑ කියල කිවුවොත් හරි. ඒක හින්ද අපේ ගමේ එකෙක්ගෙ ගෙදර ගියා පාඩම් කොරන්ඩ. යකෝ මම පාඩම් කර කර ඉද්දි එක පාරටම ග්ර්ර්ර්ර්..... ගාන සද්දයක් ඇහුන හින්ද මම හිතුවෙ රෑට කෑව මදි හින්ද බඩ කෑ ගහනව ඇති කියල හිතුවට ආයෙත් පාරක් සද්දෙ ඇහුන හින්ද නිකමට අනිත් පැත්ත බැලුව. කිරි අප්පට බල්ලො පැනල පස්ස පැත්ත කාපි කිව්වලු. මට එහා පැත්තෙ හිටපු එකා අම්බානෙට බුදි. එදායින් පස්සෙ පාඩම් කොරන්ඩ එහෙ ගියෙත් නෑ. ඕන් ඔහොම ඉන්න කොට තමයි අපේ බව්ව කතා කරල කිව්වෙ උන්ගෙ ගෙදර පාඩම් කොරන්ඩ එන්ඩ කියල. මමත් ඉතින් මේන් මෙච්චර විතර සයිස් පොත් ගොඩගුයි ඇදුන් ටිකකුයි බෑග් එකේ දාගෙන ගියා පාඩම් කොරන්ඩ.

උන්ගෙ ගෙදර තියෙන්නෙ මුහුද ලගමයි. මුහුද අයිනෙන්ම පාර තියනව ඊට පස්සෙ දෙයියන්ගෙ පිහිටයි කියල මීනී පිට්ටනියක් තියනව. ලස්සනේ බෑ ඕයි ඒක මිනී පිට්ටනියක්ද කියල හිතන්ඩ බෑ. කුරුස පෝලීමක් තියනව දැක්ක හින්ද තමයි අදුර ගත්තෙ. ඊටත් පස්සෙ තමයි බව්වලගෙ ගෙදර තියෙන්නෙ. කොටින්ම කිව්වොත් මිනී පිට්ටනියට අල්ලපු වත්ත. ඉතින් ගිය ගමන් වොෂ් එකක් දාගෙන එහෙම බව්ව කිව්ව අඩේ සෙල්ලම් පාරක් දාන්ඩ යන්ද කියල. මාත් බැරි බරි ගාතේ හා කියල ගියා. අප්පේ අපේ ඉස්කෝලෙම සැට් එකක්නෙ ඉන්නෙ. කොහොම හරි අම්බානෙට ෆුට්බෝල් පාරකුත් ගහල ආපහු ගෙදර එන්ඩ යද්දි කව්දෝ අයියා කෙනෙක් ඇවිල්ල කිව්ව හෙට මැච් එකක් තියනව ක්‍රිකට් කූරු ටිකක් හොයා ගන්නඩ බැරි වෙයිද කියල. බව්වලගෙ ගෙදර කූරු තුනක් තියන කිව්ව තව කූරු තුනක් හොයන්න ඒ ලග ගෙදරකට ගියා මමයි බව්වයි රොෂේනයි.

ඒ පැත්තෙ නංගි කෙනෙක් දවසක් රෑ 7.00ට විතර ගෙදරට වෙලා එක්සයිස් කර කර ඉන්න කොට ගෙවල් ලග තිබ්බ පදුරක් ලග කුරුමිට්ටෙක් වගේ එකෙක්ව දැකල තියෙනව. ඌ දිලිසෙනවලු. ඒක දැකල බයවෙලා  එයා කැලේ කඩාගෙන දුවල තිබ්බ. ඉතින් අපි තුන්දෙනා මිනී පිට්ටනිය මැදින් ගියේ ඔක ගැනත් කතා කර කර. ඉස්සර ඉදන්ම දන්න දේවල් එක්ක මමනම් හිතුවෙ බහිරවයෙක් කියල. ඒත් ඉතින් බහිරවයෝ කළු පාට මිසක් දිලිසෙන්නෙ නෑනෙ. ඒ අස්සෙ මිනි පිට්ටනියෙ සොහොනක් ගාව කවුද මන්ද පානක් පත්තු කරල. ඒක මම දැක්කට අනිත් ඩබලට කියන්ඩ ගියෙ නෑ. කොහොම හරි අපි තුන්දෙනා අදාල ගෙදරට ගිහිල්ල ක්‍රිකට් කූරු තුනත් ඉල්ලගෙන ඔය ගැන එහෙ හිටපු අක්ක කෙනෙක් එක්ක කතා කර කර හිටිය. ඒ කරල අනිත් පැත්තට එන්ඩ හදද්දිම පොඩි එකෙක් කෑ ගහගෙන එනව.

“ අම්මෙ අන්න අතන ඉන්ව. අර ඌව රත්තරන් පාටට දිලිසෙනව“

අම්මට හුඩු ඒ මොකද කියල අපිත් එහාට දිව්ව. ඒත් අපි යද්දි මිට්ටෙක් තියා මිට්ටෙක්ගෙ සලකුනක්වත් තිබ්බෙ නෑ. හැබැයි පොඩි එකා අම්බානෙට බය වෙලා. කටේ දත් ටික ඩබල් වදිනව කට කට ගාල. අපි කට්ටිය එකතු වෙලා ඒ හරියම පීර පීර හෙව්වත් කිසිම සලකුනක් තිබ්බෙ නෑ. ඒ අතර රෑ වෙලා තවත් කට්ටියක් ඒ පැත්තම පීරල හොයල තිබ්බ ඒත් සලකුනක් නෑ. එ හින්දම ගමේ අය මේ ගැන පොලීසියට දැනුම් දීල තිබුන. ඒ වගේම ඒ පැත්තෙ අයියල දෙන්නෙක් පාරේ එද්දි පාතින් එක පාරටම ලොකු එලියක් ගියාලු එයාල කියන්නෙ යානාවක් කියල.

දැන් මට තියෙන ප්‍රශ්නෙ ඇත්තටම මේ මොක්කුද කියල. ඔයාල ඒ ගැන මොකද හිතන්නෙ.

සත්තයි තරහින් නොවෙයි මගෙ මැණික........

පාළුව රජ යන අදුරු වෙලාවක
ඇවිත් සිත තුල සක්මන් කල අපූරුව
ඇත්තමයි නොසිතුනි එදා මට
ඔබ මගේ නොවන වග
සොය සොයා රුව ඔබේ
වෙහෙසෙන නුවන් යුග මගේ
ඇදුන බව ඔබ පිටිපසින්
නැතිද ඔබ දැන සිටියෙ
දැනදැනම අන්සතු බව
ආදරය කරන මගෙ හිතට
තරවටුවක් කල විට
පැවසුවා හිනහිලා
ඔබ මගෙම බව දිනක

එක් වෙලා දෙහිත් අප
ඉටු වෙලා පැතු පැතුම් අද
දෙහිතම යාවෙලා එක් තැනක
එහෙත් දෙතැනක තනිවෙලා අප
ගොඩනගන්නට අපේ ලොව
කෙලෙසනම් හැකිවෙයිද
හිතනවිට නොදැනීම
පැමිණිලා කදුළු කැට
ඔබෙ නෙතට
පිසදමා නෙතු යුග
සනසන්න හිස සිබ
ලග නොමැති බව දැනෙන විට
රිදෙන මගෙ හිත සගවන්න
කලේ තරවටුව
සත්තයි තරහින් නොවෙයි
මගෙ මැණික...................

පහන් තාරකා - 2

පළමු කොටසින්

පාරට එනවත් එක්කම ආව ස්කූල් බස් එකේ එල්ලුනේ අදුරන එකෙක් ඉන්නවද කියල බලන ගමන්. වෙනද මේ බස් එක අතඅරින්නෙ නැති අපේ උන් එකෙක්වත් අද නැහැනෙ. මොකක්ද මේ වෙනස කියල කල්පනා කරන ගමන්ම මම ඉස්කෝලෙ ගාවින් බැහැගත්ත. ගේට්ටුවෙන් ඇතුලට එද්දිම හෙඩා එතන ඉදන් නිව්ස් එක දුන්න. හෙඩා කිව්වෙ හෙඩ් ප්‍රිෆෙක්ට් හොදේ.

"ගුඩ් මොර්නින්ග් පහන් උබ අද පරක්කුයි"

"කොහෙද බං මම පරක්කු. වෙනද එන්නෙත් මේ වෙලාවටනෙ"

"උබලෑ පංතියෙ සෙට් එකම අද වේලාසනින් ආව. අද දොළහ වසරට අලුත් සෙට් එක එනවනෙ"

*********************************************************************************

"උබලෑ පංතියෙ සෙට් එකම අද වේලාසනින් ආව. අද දොළහ වසරට අලුත් සෙට් එක එනවනෙ"

"අඩේ අදද අලුත් සෙට් එක එන්නෙ"

හෙඩා කිව්වට පස්සෙ තමයි මට ඒකත් මතක් උනේ. ඔළුවෙ මොනාවානම් තියෙනවද දන්නෙ නැහැ. මං මටම බැන බැන පිට්ටනිය අයින දිගේ පංතිය පැත්තට ඇවිදගෙන ගියා.

"පහන් අයියෙ ගුඩ් මොර්නින්"

පොඩිඋන් ටිකක් කෑ ගහගෙන දුවගෙන ගියා. පාසලේ ක්‍රිකට් කණ්ඩායමේ නායක නිසත් ඕනෑම පොදු වැඩකදි කරදීල වැඩ කරන නිසත් පාසලේ හැමෝම වගේ මාව අදුරනවා. හැමෝම හිතාගෙන හිටියෙ මම හෙඩ් ප්‍රිෆෙක්ට් වෙයි කියල. ඒත් සැහැල්ලුවෙන් ගෙවෙන ජීවිතේ ඒ වගේ වගකීමක් එක්ක හිරකරගන්න මම කැමති උනේ නැහැ. ඒ හින්දම ප්‍රිෆෙක්ට් කමක්වත් ගන්න මම කැමති උනේ නැහැ. ඒත් ක්‍රීඩාව නිසාම මුලු පාසලම මාව දැනගෙන හිටිය. ඒකත් එක අතකින් හරි කරදරයක්. කොහෙ ගිහින් මොනව කරත් පහුවදා වෙද්දි මුලු ඉස්කොලෙම ඒක දන්නව.

"පහන් පහන්"

කොහෙදෝ ඉදන් කෑ ගහගෙන ආව නිම්නත් මාත් එක්ක සෙට් උනා.

"පහනා, පට්ට කෑලි ටිකක් ඉන්නව මචං අලුත් බැජ් එකේ"

"ආයෙ ඔය සෙට් එකේ අලුත් උන් ඉන්නවද බං ගිය අවුරුද්දෙ ඕලෙවල් කරපු උන්ම තමා"

"පිස්සුද බං දැකලම නැති කෑලි ටිකක් ඉන්නව"

"උබටත් ඉතින් ගවුම් කෑල්ලක් දැක්කොත් ඉතින් ඉන්න බැහැනෙ"

"මේ තොට කෙල්ලො අරහන් උනාට මට කරන්න දෙයක් නෑ ඒකට"

නිම්නයට මල පැනල කොහොමත් ඌ හිත හොද එකා මගේ ජීවිතේ එදා ඉදන්ම ලගින් හිටපු එකෙක්. බොක්කෙ තියෙන දේවල් උනත් ඇදල දෙන ජාතියෙ එකෙක්. මං ලග ඉන්න ගොඩක් දෙනෙක් මේ වගේ. ජීවිතේ සමහර දේවල් නැති වෙද්දි තවත් සමහර දේවල් ඕනවටත් වඩා මට හම්බෙලා තියෙනව. 

මම නිම්නගේ කරට අතක් දා ගත්ත.

"හරි හරි මස්සිනා උබට ඕන කෙල්ලව පෙන්නපන් මම සෙට් කරල දෙන්නම්."

ඌ මං දිහා බැලුවෙ මං කියපු දේ විශ්වාස කරගන්න බැරුව. මට හිනා යන්න ආවත් මේ වගේ වෙලාවකට හිනව පාලනය කරගන්න හොද හැකියාවක් මට තිබුන.

"උබ සිරාවටමද ඔය කියන්නෙ"

"අනිව. මේ පහන් කවදද මල්ලි උබට බොරු කියල තියෙන්නේ ආ"

"එල මචං එල"

ඌ ඒක සිරාවටම ගත්ත වගේ. මේන් හොල් එක අයින දිගේ අපි පන්ති පැත්තට ඇවිදගෙන ගියා. තව අවුරුද්දයි ඉස්කෝලෙ යන්න තියෙන්නෙත්. ඒකත් ඒපැත්ත බලල මේ පැත්ත බලද්දි ගෙවිල යයි. ඊටපස්සෙ මොනාකරන්නද කියල හිතා ගන්නවත් බැහැ.

"පහන් ඔන්න"

අපි හිටියෙ මේන් හොල් එක කෙරවලෙන් අනිත් පැත්තට හැරෙන ගමන්. නිම්නගෙ සද්දෙට මං ඉස්සරහ බලද්දි. ක්ලචර්ස් එකක් උඩින් එනව දැක්ක. මුකුත් හිතන්නත් කලින් ඒක ඇවිල්ල කකුල් දෙක ලග වැටුන. තව ටිකක් එහා මෙහා උනානම් බඩුම තමා. මොකාද යකෝ මෙකෙන් දමල ගහපු එකා. ඇවිදින්න බැරිව මදිවට තව ගහන්නත් එනවා. හිතේ ඇතිවෙච්ච තරහ තද කරගෙන මම ඉස්සරහ බැලුවෙ කව්ද චන්ඩිය කියල දැන ගන්න. අනික ඉතින් හැංගිලා ගහන්න තරම්වත් මට තරහ කාරයෙක් නම් හිටියෙ නැහැ. 

ඉන්ටර්නෙට් ලයිබ්‍රිය ලග අපේ සෙට් එකක් කෙල්ලෙක්ව වට කරගෙන. ෂුවර් එකට රුග් එකක් වෙන්න ඕන. ඒත් මේ ක්ලචර්ස් එක. හිතට නැගිට්ට ප්‍රශ්නෙත් එක්කම ඒකත් අහුලගෙන මම අපේ සෙට් එක ලගට ගියා. ක්ලචර්ස් එකත් අරන් මම එතනට යද්දිනම් අපේ උන්ගේ මූණූ ටිකක් අප්සට් යනව වගේ මට තේරුනා. ඉන්ටර්නෙට් ලයිබ්‍රියෙ බිත්තියට හේත්තුවෙලා ඉන්න පුංචි කෙල්ල දිහා මම බැලුවා. ඒ කෙල්ලගෙ කකුල බැන්ඩේජ් කරල. ඒ කියන්නෙ මේ ක්ලචර්ස් එක.............

වෙලා තියෙන්නෙ මොකද්ද කියල මොහොතකින් තේරුම් ගන්න මට පුලුවන් උනා. මම අපේ උන් දිහා බැලුවෙ ඇත්තටම තරහින්. මොනව උනත් මේ කෙල්ල ඇවිදින්නත් අමාරුවෙන් ඉන්නෙ නේද කියලවත් හිතන්න එපැයි. අපේ උන් එකා දෙන්න ෂෙප් වෙලා යනව උන්ටත් තේරෙන්න ඇති මට තරහ ගිහින් කියල. මට ලේසියෙන් තරහ යන්නෙනම් නැහැ. හැබැයි ආසාදරනේ, වැරුද්ද පෙන්නන්න බැහැ. ඒ වෙලාවට ඉතින් අම්මද අප්පද කියල නැහැ. උන්ටික මාරු උනාට හිතේ තරහනම් අඩු උනේ නැහැ.

"ඇවිදින්නත් බැරිනම් මොන මගුලටද පන්තියට වෙලා ඉන්නෙ නැතුව එලියට ආවෙ. අලුතෙන්ම ආවනම් පාඩුවෙ පැත්තකට වෙලා ඉන්න තේරෙන්නෙ නැද්ද?"

මම මගේ තරහ ඒ කෙල්ලගෙ පිටින්ම දිග ඇරල දැම්ම. අඩන්න ලංවෙලා තිබුනු ඇස් දෙකෙන් සට සට ගාල කදුළු කැට කඩන් වැටෙන්න ගත්ත. ඉතින් තියා ගත්ත අඩන්න. අම්මපා මේ කෙල්ලන්ට අඩනව ඇරෙන්න වෙන දෙයක් කරන්නම බැරිද හැබෑට. මේ ඇඩිල්ලනම් මට පෙන්නන්නම් බෑ. මම කෙල්ලන්ට අකමැති වෙන්න මේකත් එක හේතුවක්.

"පහන් පහන්"

නිම්නට අයෙත් කෑ ගහනවා.

"මොකද බං"

මම නිම්නය බලන් ඉන්න දිහා බැලුව. ආ මෙයත් මෙහෙ. මගෙ නෑන පොඩ්ඩ. මාමගෙ පොඩි දොණියැන්ද.

"පහන් අයියෙ ඇයි මේ"

"අපේ උන්ගෙ වැඩ තමා තාරා. මේ කෙල්ලට ඇවිදගන්නත් බෑ අපේ උන් රුග් කරන්න හදනවා. මෙයටත් ආව අලුත පන්තියට වෙලා ඉන්නෙ නැතුව ඇවිදින්න යනව"

"මේ කව්ද මේ"

ඈ ඇත්තටම කව්ද මේ ගෑණු දරුව.