තවත් පෝස්ටුවක් කොටන්නට සිතුනේ ය. උදේ සිටම එහෙට මෙහෙට වී සිටියේ ලියන ඒවා කියවන්නෙකු නැති බැවිනි. ඒත් ගේම අතහරින්නටද බැරිය. කෙසේ හෝ දැන් බ්ලොග ලියන්නට පටන්ගෙන ඇති බැවිනි. බ්ලොග ගැන ලිංකුවක් මුහුණුපොතේද දැමුවේය. දැමූ විගසම බ්ලොග බැලුවේ අසේල මලයා ය. මලයා අදුනාගෙන වැඩි කලක් නැත. එහෙත් පරණ උන්ට වඩා හිතවත් විය. හමුවී කතාකර ඇත්තේද දවසක් හෝ දෙකකි. ඊයේ මුහුණුපොතින් හමුවූවිට ඔහු ඇසුවේ බ්ලොග නැගලා යනවාද යන්නයි. ලොකු ශානා පිළිතුරැ දුන්නේ නැගලා ගියද නැතිඋවද දිගටම ලියනවා යන්නයි. එනිසාම මතක පොත අවුස්සා තවත් පිටුවක් සොය ගත්තේ පෝස්ටුවක් කොටන්නටය.
ලොකු ශානා අ.පො.ස සා/පෙ ලිය ගෙදර ඉන්නා දවස්වලය.ඒ 2004 අවුරැද්දේය. ලොකු ශානා පාසලේ ජනමාධ්ය සංගමයේ සාමාජිකයෙකි. සා/පෙ නිසා සංගමයේ වැඩ ඇනහිට තිබුනත් පාසලට කැදවීමක් ලැබුනේ නැවත වැඩ පටන් ගන්න ය. දසුන(ගුවන් විදුලි නාලිකාවක ලොකු තනතුරක් දරනාවයැයි ආරංචිය), සුජිය, ගිහාන්(දැන් රටෙත් නැත), වන්නිය(ඉදුණිල්), මුට්ටිය(රවින්ද්ර), දිනා, කුෂා, මොහොමඩ්, සරෝදා, මධුරංග තවත් හිටියාද මතක නැත. (කවහරි අමතක උනානම් සොරි වෙන්න ඕනා) කට්ටිය පාසලට සෙට් උනේය. අරමුණ වීථි නාට්යක් කොරන්න ය. ලොකු ශානටද තරමක රගපෑමේ හැකිවාක් ඇත. යන්තම් ගුටි නොකා ටිකට් විකුනා ලද මුදලින් කල උත්සවයේ හොදම නලුවා ලොකු ශානා ය. ලැබුන පොඩි කප් එකද තවමත් කැබිනෙට්ටුවේ ඇත.
වීථි නාට්ය පුරැදු පුහුණුවිය මංගල දර්ශන පාසලේම පැවැත්විය. ප්රතිචාර හොදය අනෙක් පාසල් වලටද ගෙන යන්නට කතිකා කරගත්තේය. පාසල් කිහිපයකටම ගියේ ය. ලියන්නට යන සිද්දියට අමතරව සිදූවූ තවත් සිද්දියක් මතකයට නැගුනේ ය. අතින් කයිට් වූ සිද්දියකි එය පසුව ලියන්නේ ය. කියන්නට යන සිද්දිය වූ දා පාසල් දෙකකටම යෑමට තීරණය කරගෙන සිටියේ ය. පාසල් දෙකම ලොකු ශානාගේ නිවෙස අසලය. නමුත් එක පාසලක් ප්රධාන මාර්ගයෙන් සෑහෙන ඇතුලේ ය. ඒ මාර්ගයේ බස් වැඩ කලේද වෙලාවෙන් වෙලාවටය එකක් මිස් උනහොත් සොරිය. අනෙක ඇත්තේ පැය ගණනකට පසු ය. උදෙන් සෙට්වී පළමු පාසලට ආවේය. සාර්ථකව වැඩය නිම කලේය. නමුත් සිතුවාට වඩා වෙලාව ගතවී ඇත්තේය. අනෙක් පාසලට යාමට බසය ඇත්තේ පැය බාගයකින් පමණය.
(මේ අපි නෙමේ හැබැයි)
සමහරෙක් සරම් ඇදගෙනය, බැනර් වලින් මැසූ ඇදුම්ය, මුහුණු පුරා මේකප් උලාගෙනය. කථා නායකයා මොහොමඩ් ඇන්දේ කාන්තාවකට ය. බොරැ කොන්ඩයක් දමා ඇත. පොල්කටු තබා උඩු කයද යසට සකසා ඇත. දුටුවෙකු සිතන්නේ කෙල්ලෙකු කියාමය. කෙල්ලකගගේ කට හඩින් කතාකරන්නටද මනා හැකියාවක් තිබුනේ ය. නැවත ඇදුම් මාරැකරන්නට ගියහොත් බසය මිස් වෙනවා ශුවර් ය. මේ අතර එකෙක් මරැ යෝජනාවක් ගෙනාවේ ය. ඒ එම ඇදුම් වලින්ම අනෙක් පාසලට යාමය. පළමු විරෝදය මොහොමඩ් ගෙන්ය.
මොහොමඩ් - පිස්සුද බං මට මෙහෙම යන්න බෑ. උබල ඕන මගුලක් කර ගනිල්ල මං නම් ඇදුම් මාරැ කරගෙන එන්නෙ.
මධුරංග - ඇදුම් මාරැ කරකර ඉන්න ගියොත් වෙලා යනව බන්. අපි එනකම් බස් එක නවත්තන් ඉන්නෙ නැහැනෙ.
මොහොමඩ් - පිස්සුද බන්. මං කොහොමද කියපල්ල මෙහොම යන්නෙ. බලහන් ___ දෙකත් දලා.
දසුන් - මේ යමන් යමන් ඔහොම.
මොහොමඩ් - පිස්සුනම් කෙලින්න එපා මටනම් බෑ.
එකම ආතල් එකකි. අරෑ යන්නම බැහැ කියයි. අනිත් උන්ටනම් ප්රශ්නයක් නැත. ප්රශ්නය ඇත්තේ මුටය. ඒ කෙල්ලකට ඇද තිබීමයි. ඒ අතර පොර උඩුකය සකසා තිබූ පොල්කටු ගලාවාගෙන එන්නම් කියයි. එය ගැලඋවහොත් වැඩේ හොදටම නොන්ඩිය. වැඩේ නෝන්ඩි උවහොත් ලොකු ශාන ගමේ ඉදලත් හමාරය. කෙසේ හෝ මූට සීට් එකක් අරන් දෙන පොරොන්දුව පිට එලෙසම යන්නට පිටත්විය. බසයට ද නැගුනේ ය. දැන් ආතල් එකේ හොදම හරියය. අපේ කෙල්ලට ලැබුනේ ටිකක් වයස පහේ ඇන්ටි කෙනෙකු ලග අසුනකි. ඇය කිහිප විටක්ම ඔහු දෙස බැලුවේ මේ කොල්ලො ටිකත් සමග යන කෙල්ල කවුදැයි හදුනාගන්නට මෙනි. අපේ උන් දැන් හිමිහිට සින්දුවකුත් කියයි. අතරින් පතර අරැගේ ඇගේ එහෙන් මෙහෙන් අදි. ආතල් එක හොදටම නැගයයි. පොරට දැන් මලය බනින්නටද බැරිය. මොකද පොර කෙල්ලගේ චරිතයේ ය. අපේ උන්ද ගේම අතහරින්නේ නැත.
මොහොමඩ් - අනේ නැන්දෙ මේ බලන්නකො මේ කොල්ලො මට ඉන්න දෙන්නෙ නැහැනෙ.(කෙල්ලකගේ හඩින්)
අපේ උන්ගේ කටවල් ඇරැනි. සිද්දිය දැක සිටි අර ඇන්ටි සිතුවේ මේ ඇත්තටම කෙල්ලෙක් කියා ය. අපේ උන් දෙස රවා බැලුවේ ය. වැඩේ දෙල් වන්නට කලින් බහින තැනට පැමිණියේ කාගේත් හොදටය. බැස්ස විගසම අරෑ කාගේ කාගේත් ජාතිය ඇමතුවේ ය. කෙසේ උවත් මාස ගණනක් හිනාවෙන්නට කාරනා ඇතිව ආපසු පැමිණියේ වෙන අකරතැබ්බක් නැතිව ය. හිත හැදෙන්නවත් කොමෙන්ටුවක් කොටන්නේනම් අගය කරමි.
පිය මැනගිය අතීතයේ තවත් මතක සටහනකින් නැවතත් හමුවෙන තුරැ සැමට ජය...!!!
No comments:
Post a Comment