පොස්ටුවක් ලියන්න කියලා ඉද ගත්තහම පට්ටම සීන් මතක් වෙනව මොකක් ලියන්නද කියල හිතා ගන්නා බැහැ. ඒ අතරේ පොඩිකාලේ (පොඩි කාලෙ කිව්වට 9 ,10 වසරෙ වගේ හරියටම මතක නෑ) වෙච්ච සීන් එකක් මතක් උනා. ඒ කාලේ ලොකු ශානා ළමා සමාජෙකට සම්බන්ද වෙලා හිටිය. (තාමත් ලොකු ශානා ඒකට සම්බන්ද වෙලා වැඩ කරනව හැබැයි දැන්නම් පොඩි නෑ හොදද) මේ ළමා සමාජෙ නීතියක් තිබුනා කිසිම වැඩකට පිට අයගෙන් සල්ලි එකතු කරන්න තහනම් ඕනවෙන සල්ලි හොයා ගන්න හැම අවුරැද්දෙම තියෙනව කොඩි සතියක්, මේ සතියෙදි හම්බවෙන කොඩි ටික පොඩි කැට පොඩ්ඩකුත් අරගෙන ගිහින් කට්ටියට දීල ඒ අය දෙන කීය හරි අර කැටේට දාගෙන එන්න ඕන. ඕන්න ඉතින් මේ කියන අවුරැද්දෙත් ඔය කියන කොඩි සතිය අවයි කියමුකො. ඔන්න දැන් කට්ටිය සෙට් වෙන්නෙ කොඩි විකුණන්න යන්න.
අහ්... සෙට් එක කවුද කියන්න අමතක උනානේ. ලංකා(පැණි අප්පයා), දිනා(මුන් දෙන්නම ලොකු ශානගේ හොදම යාලුවො දෙන්නෙක්, තාමත් එහෙමයි), නුවනා, සදුනා, සදුන් මලයා(හනුමා-මූ තමා කථා නායකයා), ලහිරැ මලයා, තව මලයෙක් දෙන්නෙකුත් ගියා වගේ මතකයි. නෑ නෑ ගැහැණූ දරැවො සම්බන්ද උනේ නෑ මේකට වෙලාවට එහෙම උනානම් වැඩිපුරත් එක්ක නා ගන්න තිබුනා පහල ලිදෙන් ඇදගෙනම. ඔන්න ඉතින් කස්ටිය සෙට්වෙලා එහෙම යන්න පිටත් උනා. පුටාර් වල තමා ඉතින් මොකද අපිට බයික් තිබුනයෑ. ඔන්න දැන් එක ගමකට ගියා වැඩේ ගානට යනවා. යන යන ගෙවල් වලිනුත් හොද බකප් එකකුත් හම්බවෙනව කැටෙත් ටික ටික පිරෙනවා අපිටත් හලි තන්තෝතෙ බෑ. ගමේම ඇවිද්දත් තවත් කොඩි ඉතුරැයි. මේ අතර එකෙක් කියනව එහා ගමටත් යන්ලු. මොකෝ බැරි නේද මේ ගම ඉවර වෙද්දි අනික පටන් ගන්නවනම්. හැබැයි ඉතින් අපේම කරැමෙට මෙක තනි ගම්මානයක් අනිත් ගමට යන්න මුහුදු වෙරළ දීගේ නොසෑහෙන දුරක් පුටර් පාගන්න වෙනවා. ඒත් ඉතින් ගමනනම් ආතල් මොකද මූහුදු හුළං වැදි වෙදි ගිය හැකිනෙ. කොහොමින් කොහොම හරි අනිත් ගමට යන්නත් ස්තීර උනාලු.
ගමනේ පළවෙනි අකර තැබ්බියට මුහුණ දෙන්න උනේ අර මුහුදු වෙරළ අයිනෙ තියෙන පාර දිගේ යද්දි. එකපාරටම පුටර් එකකින් ලොකු සද්දයක් ආව. මතක හැටියට නුවනගේ පුටාර් එක.
නුවන් - අඩේ මගේ පුටාර් එකේ චේන් එක කැඩුන බං.
දිනා - මොන මගුලක්ද බං කැඩිච්ච ලකඩමක් අරන් ඇවිත් දැන් කොහොමද යන්නෙ කියපං.
දැන් වැඩේ නැගල යනවා පුටාර් එක කැඩිච්ච එකාව මග දාල යන සයිස්. ඒ අතරේ අපේ ලංකද කොහෙද පුටාර් එකක තිබුන ලණුවක් අරන් අපි මේක ඇදගෙන යන් බං කියලා එක පුටාර් එකක ලැගේජ් එකේ ලණුව ගැට ගැහුව දැන් අපි කැඩුන බයිසිකලෙත් ඇදගෙන යනවා.අනිත් ගමටත් ගිහින් වැඩෙත් හොදට කරගෙන ඔන්න ගෙවල් වලට එන්න පිටත් උනා. එන අතර මග තිබුන ගෙවලුත් අතහැරියෙ නෑ හැබැයි. ඔහොම එනකොට කොල්ලෙක් අපේ පස්සෙන් කැරකි කැරකි එනවා. මොන මගුලට එනවද මන්ද ඇයි යකෝ අපිත් එක්ක කෙල්ලෙක්වත් හිටියනම් හිතුවැහැකි එකි පස්සෙවත් එනව කියලා.
අපේ සෙට් එකේ එකෙක් - අඩේ මූනම් එන්නෙ අපේ කැටේට ගේම දෙන්න.
තවත් එකෙක්(මමමද මන්ද) - සිරාවටම ඔවු වගේ බං.
තවත් එකෙක් - මේ ඔය කොඩි වික්ක ඇති යමල්ලා ඉක්මනට යන්න.
අනේ අරෑට පින් සිද්ද වෙන්න අපෙන් අනිත් ගෙවල්වලටනම් කරදරයක් උනේ නෑ. අපිත් උට බැන බැන ආපහු එනවා. ඇයි යකෝ අපිට හම්බවෙච්ච හොදම ගෙවල් ටික තිබුනෙ ඒ හරියෙ. මූත් ගේම අත හැරල නෑ වගේ පස්සෙන්ම එනවා. වෙලාවකට අපිව ඉස්සරකරල ගිහින් මග නවත්තන් ඉන්නව අපි පහුවෙනකම්. අපි සෙට් එකක් හිටියත් හිතට බයයි. ඇය දන්න කියන කවුරැවත් ඒ පැත්තෙ නැහැනෙ. ඒකාලෙ දැන් වගේ පෝනුත් නෑනේ කෝල් එකක් දීල කාට හරි කියන්න. ඹහොම එද්දි හොද වෙලාවට අපේ දිනා අදුනන කඩයක් හම්බ උනා අපි ඒ කඩේ අයියට විස්තරේ කිව්වා. අයිය කාරය මොනා උනත් හොද බුවා අරෑට කථා කරල ඇහුව මොකද අපේ පස්සෙන් අවෙ කියලා. මූ ගත්කටටම කියපි නිකන් කියලා. අපු තරහට අයින්න හිතුනා උට හොදවයින් දෙකක්. කොහොම හරි වැඩේ ශේප් වෙලා දැන් අර පොරත් හිමීට වෙන පාරකින් හැරිල යන්න ගියා අපිත් එන්න පිටත් උනා
හූ........... හූ.............. හූ.............
මල මගුලයි අපේ හනුමා අරෑට හූ කියපි. ආ වැඩේ කරගන්නටත් බැරිව තදවී සිටි උගේ මල ඩබල් වෙන්නට ඇති. බයිසිකලය හරවාගත් සැනින් පොර අපේ හනුමා ඉදිරියේ ය. හනුමාට කටඋත්තර නැත අපිටද එසේම ය. හනුමාට නිල් බෝල, රතු බෝල පෙනෙන්නට වදින්නට යන්නේ ය. හනුමාගේ වෙලාව නරකමද නැත සීන් කෝන් එක දුටු අර අයියා සැනෙකින් දුව විත් හනුමාව බේරා ගත්තේ ය. නැතිනම් උට කන් බෙරයක් දමන්නට වෙන්නේ ය. සිද්දිය යන්තමින් සමතයකට පත් විය. කොඩි විකිණීමද එතනින්ම නතර කල අපි ආපසු පැමිණියේ හනුමාට දෙස් දෙවොල් තබමිනි. තව ටිකෙන් හනුමාගේ ගිණුමෙන් අපිටද හොද හෝටලයකින් කන්නට ලැබෙනු ඇත.
පිය මැන ගිය අතීතයේ තවත් මතක සටහනකින් නැවතත් හමුවෙන තුරැ සැමට ජය...!!!
No comments:
Post a Comment